Nachtbrakers

Het is weekend, vrijdag tien voor 3 snachts. Ik zit weer eens te nachtbraken, net een leuke film gezien en toch nog maar even achter mijn pctje gedoken (verslavend dat internet).


Vandaag geen frettenmail, wel prettig want nadenken kan je om deze tijd toch niet meer. Carmel (stinkdier) werd net even wakker, ze had honger dus ik heb haar wat kuikens gegeven om op te kauwen. Onder het genot van haar gesmak zit ik hier nog maar wat woorden op papier te zetten. Geen idee waarom, schijnbaar hebben mijn vingers nog wat behoefte aan lichaamsbeweging.
 

Zo midden in de nacht is het erg rustig hier, alle dieren doen om deze tijd juist die dingen waar ze goed in zijn...slapen, eten en zichzelf even lekker achter hun oren krabben. En niet alleen om deze tijd trouwens, wel 24 uur per dag! Wat zou het zo nu en dan heerlijk zijn om even in de huid van de fretten te kruipen, je word op je wenken bediend...hoeft je geen zorgen te maken over netiquettes, starende ogen, agressief rijgedrag en natuurlijk... files. Nee, het enige wat je hoeft te doen is lekker ordinair wijdbeens op je rug liggen en wachten tot je voer gebracht word...goh wat zou dat zo nu en dan een rust geven. Het lijkt me het beste medicijn tegen stress, burnouts en andere problemen die o zo goed passen bij deze "snelle tijd".

Nee, die fretten hebben het makkelijk...wij daarentegen, als frettenbaasjes lopen de hele dag te stressen. Zijn ze wel gezond, ojee er niest er
eentje...Help ik mis er een, oh nee die ligt in de wasmand. Daarnaast ben je als frettenbaas altijd alles kwijt, je beurs, sokken, afstandsbediening werkelijk alles word meegenomen en verstopt op een plek die enkel fretten kennen. Heel af en toe heb je het geluk dat je nog eens per ongeluk zo'n plek ontdekt...de fretten lachen ondertussen in hun pootjes, niks is zo leuk als je baas klieren, hoe langer het zoeken duurt hoe meer de fretten gierend en brullend op hun rug liggen te schuddebuiken van het lachen.

Laatst ving ik ergens de uitspraak "dieren besodemieteren je niet" op. Ik dacht nog bij mezelf, die heeft vast geen fretten...
Terwijl fret nummer 1 ineens bij je komt zitten die vervolgens schattig kijkend heel schijnheilig met je begint te knuffelen. Loopt nummer 2 naar de andere kant van de tafel om de nutriplusgel van de tafel te jatten, waarnaar ze vervolgens de aftocht blazen en zich razendsnel verstoppen onder je bed.


Nee...dieren besodemieteren je niet, dan zijn fretten vast geen dieren. Een dier met het Latijnse woord "dief" in zijn naam kan nooit veel goeds beloven.

Het ergste is nog dat we er zelf om vragen...ongemerkt word het probleem steeds groter naarmate we meer van die leuke beestjes aanschaffen onder het mom van "ze kijken zo lief". Toch blijven we het pikken, waaraan zou dat nou liggen?

Langzaam maar zeker worden ook wij steeds gekker...mensen lijken op hun dieren en dat blijkt bij frettenmensen meer van toepassing dan bij welke andere diersoort dan ook. Zelfs ondanks dat het jattende, beursverstoppende, klierende, in de wasmand slapende monsters zijn zou ik mezelf ook niet zonder fretten kunnen voorstellen. Dan maar gek...die moeten er ook zijn.

Marjolein en de monsters