Logeren

’t Is weer zo’n nacht, slapen lukt niet…de fretjes gaan uit logeren en ik ben veel te druk met denken of ik geen dingen ga vergeten die belangrijk zijn. Kan je na gaan, ruim 11 jaar geleden kreeg ik mijn eerste fretten en vanaf die dag ben ik nog nooit echt zonder ze geweest.  Of ze gingen met me mee of ik ging helemaal niet. Wat als…en stel dat…en zo blijf je de hele nacht lang wakker.  

Ze waren weer zo lief vandaag, rare gizmo had besloten dat hij ook kon klimmen net als jaymz. Daarbij vergeet hij wel dat hij veel zwaarder en lomper is dus eenmaal tussen het grote frettenhok en dat van sivar die daarnaast staat moest ik hem redden van een rare val.  Dat beestje breekt zijn nek nog eens. Daar zat hij dan, zijn achterpoten gesteund op zijn eigen frettenhok en zijn voorpoten op het hok van sivar, daar zit een flinke afstand tussen…met een beetje fantasie was het net een met bont gevoerd hangmatje.  

Ondertussen zie ik de meest vreselijke taferelen voor me…mijn fretten die de boel afbreken op hun logeer adres…’t blijven monsters. En shiye…die enthousiasteling…die zo blij word van twee benige fretten en zich wel eens “laat gaan”. Oeioeioei ’t is verdorie maar 3 dagen …”zei ze niet echt overtuigend tegen zichzelf terwijl ze zit te typen”. Ze zijn in goede handen, het komt helemaal goed…de fretjes overleven het wel (als de verzorgers dat ook maar doen dan).  

Ondanks alles is het wel fijn dat ik weet dat er goed voor ze gezorgd word, ze zullen niks te kort komen en ik hoop dat ze er van genieten (als ze nou maar weer mee terug willen). Sivar gaat wel met me mee, voor hem is het gewoonweg te moeilijk en ik ben veel te bang dat het blaas legen niet lukt (kan me mijzelf nog herinneren toen hij hier net kwam…drama’s).  

Sivar begint ondertussen helemaal los te komen…hij strompelt vrolijk door het huis, komt heel snel aanrennen waarneer je hem roept en geeft hints als hij jeuk heeft. Genieten kan hij zeker…hij strekt zijn nek en geniet met volle teugen waarneer je hem onder zijn kin kriebelt. Ik moet toegeven hij is erg slim, gebruik maken van mensenhanden als je jezelf niet kan krabben is een geniale oplossing.  Sinds de laatste week ligt hij steeds vaker op zijn rug, graaiend met zijn poten en happend met zijn bek waarneer je hem aan het kriebelen bent…het plezier is van zijn kop af te lezen en het maakt een mens erg vrolijk dat te zien.  

Wat dat betreft kan ik een hoop leren van die fret…ondanks zijn handicap is het een gelukkige fret die overal het beste van weet te maken, hij heeft zijn plek op de kerstkaart van dit jaar dubbel en dwars verdient. Het enige wat ik nog kan wensen is dat hij gauw zijn karretje krijgt en als een echte fret rond kan racen.  

Shiye doet het ook goed, hij leeft op zijn hormonen en speelt de heeeeeele dag als het aan hem ligt, uit enthousiasme weet hij niet meer welke kant hij op moet rennen en knalt geregeld tegen de kooi of tafel. Hij zit inmiddels apart, tijdens een van de speeluren liet jaymz weten dat hij hem nu echt zat is…en aangezien jaymz de baas is, en ik de sloof heb ik daar maar naar te luisteren.  Gelukkig heeft een bronstige man niet echt de behoefte aan een speelmaatje, ze vermaken zich prima en denken toch maar aan 1 ding… 

Marjolein en de monsters