Kopzorgen

Het weekend staat weer voor de deur, het is half 3 snachts en morgen krijg ik frettenvisite. Net geprobeerd een stuk uit de nieuwe harry potter te lezen maar ik lijk iedere zin wel 3 keer te lezen. 't zal wel aan de tijd liggen. Carmel ligt gelukkig te snurken voor de verandering, alle fretten slapen als een blok. Tijger mag ik straks wakker maken, zal hij leuk vinden, hij heeft al zo'n hekel aan me. van al die stapels medicijnen die hij dagelijks krijgt word je niet vrolijk, en geef hem eens ongelijk...als mijn moeder mij in mijn nekvel zou pakken en een vies goedje naar binnen zou spuiten ging ik ook het huis uit!

Ik voel me twee keer per dag enorm schuldig, hij is al zo teer en klein...zoals hij me vroeger vrolijk kwam verwelkomen duikt hij nu gauw onder de dekens in de hoop dat ik hem niet kan vinden (gaat hem goed af trouwens, hij heeft ontdenkt dat zijn complete lijf onder shiye's buik past).
Tijger begint me te ontlopen en kusjes krijg ik niet meer, dat maakt dat die steen op mijn maag alleen maar zwaarder word.

Gelukkig zijn fretten vergevingsgezind, en komen we ook hier hopelijk wel weer uit...nog even volhouden, het is voor een goed doel en uiteindelijk worden we er allemaal beter van.

Zucht...hij was al zo klein, en nu al dat vet verdwenen is lijkt het nog maar amper op een fretje. Niks is zo afschuwelijk als een trieste frettenblik, hier ga je je elendig van voelen.

Vanmiddag zat ik shiye's babyfilmpjes te bekijken, wat een onmogelijke pup was dat. Onbeholpen en veel te grote voeten, 't is moeilijk te bevatten dat al die grote dikzakken ooit zo klein zijn geweest. Van schreeuwende roze wurm tot behaard monster. Ooit zo hulpeloos, nu zijn wij de gene die zich zo voelen en staan de fretten op eigen poten. Shiye was oprecht een blije pup te noemen, en er is eigenlijk weinig veranderd behalve zijn formaat. Nog steeds houden we knuffelkwartiertjes en loop ik dagelijks minimaal 5 keer naar het frettenhok om hem wakker te maken, er gaat geen dag voorbij dat hij niet zit te wachten als hij me de trap op hoort komen.

Zijn knuffelkwartiertjes bestaan uiteraard uit knuffelen, en daarna gaan we samen op het bed springen...idioot misschien maar dat hebben we altijd gedaan. Shiye speelt graag verstoppertje onder de dekens en springt in mijn nek als ik even niet kijk. Hij lijkt er heilig van overtuigd dat mensen gewoon grote fretten zijn, ach en wie ben ik om die droom aan duigen te helpen...ik wil best af en toe een kwartiertje fret zijn.

Marjolein en de monsters