Groot achterste

Ik kom net terug van het rondje frettenhok, daar kan je rustig uren naar kijken. Zelfs een snurkende fret is soms interessanter dan de inhoud van de TV. De meeste fretten lagen te slapen, saru was een van de weinigen die wakker was en zat zoals altijd met voorpoten en neus in de voerbak, het is dat zijn kont te dik is om er in te passen...anders zat de rest van saru ongetwijfeld ook in de voerbak. Ik maakte ooit de opmerking dat hij wel wat van draak weg had (kwa karakter dan), als ik hem zo zie zitten in de voerbak moet ik daar toch op terug komen. rare fret, met zijn roetzwarte neus en oogjes en zijn hooft altijd op "voerstand". Als je hem kwijt bent hoef je het spoor brokjes maar te volgen...

Wat dat betreft lijkt jaymz niet op hem, hij is lenig slim en denkt niet aan eten (alhoewel...jaymz en nutriplus gel zijn geen goede combi samen). Jaymz is zo'n fret die eigenlijk stiekem een hondje is...hij volgt je overal, lijkt alles te begrijpen en is er altijd als je hem net even niet nodig hebt. Toch is het er eentje waar je makkelijk van kan houden, een open karakter naar mij toe en een eigenwijs naar de fretten. Het is een sterke leider en houd de boel hier goed in de gaten, is er iets wat hem niet zint dan is hij er sneller bij als ik. Soms zit ik wel eens in het frettenhok (voor de helft dan, de rest past niet), jaymz komt dan lekker bij me liggen en zo hangen we samen wat over de rand een beetje te niksen, erg gezellig maar sinds shiye er is is het bijna onmogelijk.

Shiye valt onder het type "niet denken maar doen" een idioot zegt mijn dierenarts altijd, en ik moet haar gelijk geven...dat is ie ook. waarneer hij niet in een rare houding ligt te slapen (bij voorkeur zo verkreukeld mogelijk...wat daar nou comfortabel aan is?) springt hij met een rotvaart in mijn armen...mis springen geeft niet, hij lijkt er bij voorbaat al vanuit te gaan dat ik hem wel opvang (nou wil het zo zijn dat ik niet zo snel kan rennen, en dan zou je denken dat hij daar wel wat van leert maar helaas...hij is ongeneselijk). Als ik hem niet opvang ligt ie zielig op de grond en wil getroost worden, 2100gram in mijn ene arm en met mijn andere arm moeten zijn oren gekriebeld worden, stoppen is er niet bij want dan grijpt hij mijn vingers zachtjes vast met tanden en poten. Goh hoe kom ik toch aan die spierpijn.

Gizmo is de filosoof, hij lijkt altijd diep in gedachten verzonken en merkt weinig van de wereld om zich heen. Spelen doet hij maar zelden, dat is nooit anders geweest...hij heeft het te druk met denken.
Waarneer hij niet denkt, dan staart hij je aan alsof hij wil zeggen dat je spinazie tussen je tanden hebt of een vies T-shirt draagt, hij blijft net zo lang staren tot je je bijna naakt gaat voelen. Die fret is onmogelijk, je weet nooit precies wat hij nou allemaal denkt...en om eerlijk te zijn, ik zou het niet willen weten. Volgens mij gaat dat ons mensenverstand te boven.

Tim en tijger zijn een geval apart, de sulletjes en mensenvrienden...alhoewel tim minder "sullig" is dan tijger lijken ze als druppels water op elkaar. Als je heel goed oplet zie je ze ook altijd alles samen doen, waar de een gaat volgt de ander alsof er een onzichtbaar touwtje om hun nek hangt. Ze zijn leuk, niet alleen erg leuk om naar te kijken maar hun karakter is gewoon zo vreselijk lief. Zij zijn ook meestal de eerste die bij vreemden op schoot springen om even kennis te maken onder het genot van een knuffel, de rest doet dit enkel als er wat te halen valt (tja, dat kan je ze ook niet kwalijk nemen)...tim en tijger puur omdat ze het leuk vinden. Op foto's doen ze het ook altijd goed, tenminste waarneer gizmo er niet tot vervelends toe iedere keer voor de lens springt (hij is graag in beeld).

Ach, je kan er uren over praten maar ze zijn allemaal leuk op hun eigen eigenaardige manier en ze blijven je boeien.

Marjolein en de monsters