Even voorstellen

 

Het begin

Mijn eerste fretjes kreeg ik ergens rond mijn 11de, ik had een artikel gelezen in een blad wat ineens op mijn deurmat verscheen getiteld “clowns met een luchtje”. Al gauw was mijn interesse gewekt en uiteindelijk mocht ik mijn eerst twee fretjes emka en youri verwelkomen. Ik had aan de plaatselijke dierenarts gevraagd of er ook mensen met fretten in de buurt woonden, ik kreeg een adres en ben daar een aantal keer langs geweest. Youri en emka woonden in de schuur, in een hok met zaagsel. Op een dag stonden die zelfde mensen ineens voor mijn deur of ik ze ook wilde hebben, ze dachten dat ze bij mij meer tot hun recht zouden komen dan ze nu deden. Het waren twee verschrikkelijk lieve fretjes van ergens rond de 4 a 5 jaar en ik hoefde er niet lang over na te denken, ze waren welkom!
 
Er werd een mooie kooi geknutseld en al gauw kwamen ze hier wonen. De liefde voor fretten en andere marterachtigen is hier altijd blijven hangen. Frettenliefde zit tot in je botten denk ik.
 
Inmiddels woon ik samen en heb ik (lees: We) een eigen huis. De fretten hebben een eigen kamer voor zichzelf gekregen. Daarin staat een enorm hok (2mx2mx65cm) en hebben ze elk een verdieping. Door helicobacter problemen was ik genoodzaakt ze allemaal apart te huisvesten maar dit gaat eigenlijk erg goed. Smauch en Aylin krijgen binnenkort een nieuw huis in de tuin, hier ben ik nog druk mee aan het knutselen maar ik hoop (als het eens stopt met regenen, grom) dat hij nog deze zomer klaar is.
 
Mijn fretten krijgen geen brokken meer, ze leven op alleen prooidieren. Ik kan alleen maar vol overtuiging aanraden om het zelfde te doen.
 
De rest van het “gespuis”
Als je gaat samenwonen komt er meestal bagage mee, in de vorm van een lompe kater genaamd ed en poes gizmo. Ed is een beetje mislukt, hoe ruwer je hem aait hoe fijner hij het vind. Broccoli is feest en veel lekkerder dan je eigen brokken. Mensen met je grote kont van de bank drukken is het leukste wat er is. Gizmo vind het eigenlijk allemaal prima, ze is een beetje verlegen.
 
Over mij
Mijn naam is marjolein, geboren op 19-4-1982 en ik woon in een lief jaren 30 paleisje in Leeuwarden. Naast fretten heb ik ook nog iets wat op een leven lijkt (denk ik).
 
Ergens rond 2001 heb ik eindelijk de kans gekregen om mijn marterachtigen verslaving bot te vieren op het otterpark. Daar mocht ik werken met Europese otters, klein klauw otters, nertsen, bunzingen en veel andere dieren. Een geweldige tijd die, naar mijn mening veel te snel voor bij ging.
 
In 2004 Heb ik een baan gekregen in Natuurmuseum Friesland. Ik ben begonnen als educatief medewerker tot er een klus was om een drakengrot te bouwen van 21 meter lang. Daar heb ik samen met collega’s ruim 5 maanden op “gepapier-machéd”. Vanuit daar ben ik in de decorbouw terechtgekomen en mocht ik gaan werken aan Friesland onder Water. Toen dat klaar was ben ik als taxidermist aan het werk gegaan. Ik ben nog steeds aan het leren want het is een lastig vak om onder de knie te krijgen. 
 
Wij nemen ook opdrachten aan van particulieren, je kan dus ook je eigen gevonden dier inleveren die je dan opgezet weer terug krijgt. Mits dit dier (indien beschermt door de flora en fauna wetgeving) vergezeld gaat van een geldig vervoersbewijs getekend door de korpschef van de politie.
 
Voor de mensen die niet weten wat een taxidermist is. Ik prepareer dieren zodat ze niet langer kunnen vergaan. Dit doe ik “meestal” in het open atelier van het museum voor publiek. Hier mogen mensen met me mee kijken hoe dat nou in zijn werk gaat. Dat prepareren doe ik fulltime en de hele dag door. En ik ben van plan om dat zeker nog heel wat jaren te blijven doen. 
Overigens zijn alle dieren die wij prepareren een "natuurlijke"  dood gestorven. Meestal zijn het raamslachtoffers of dieren die zijn omgekomen in het verkeer.
 
Behalve dat ik verschrikkelijk veel liefde voor mijn werk heb doe ik thuis ook nog van alles. Ik maak mijn eigen kleding en boetseer ik beelden (met name draken en fretten of een combinatie daarvan). Ook het tekenen en schilderen doe ik nog met regelmaat. Natuurfotografie is nog een andere “verslavin", en natuurlijk niet te vergeten mijn eigen "wezels".
 
Eigenlijk ben ik zo’n type die alles wel wil doen en maken. Mocht iemand nog een rem in de aanbieding hebben… of een pauzeknop dan houd ik mij aanbevolen.
 
marjolein en de monsters